Wracając do Polski, zahaczyliśmy o miasto Edirne, położone niedaleko granicy turecko - bułgarskiej. Spieszyliśmy się bardzo, żeby dojechać tam przed nocą, no i udało nam się, późnym wieczorem stanęliśmy pod wysokimi, oświetlonymi minaretami jednego z największych i najpiękniejszych meczetów Turcji - Selimiye Camii. 

Miasto Hadrianopolis zostało założone w II wieku przez rzymskiego cesarza Hadriana dla obrony Stambułu. W roku 1361 Turcy Osmańscy podbili je, nazwali Edirne i uczynili swą stolicą. Meczet Selimiye zbudował w II połowie XVI wieku osmański architekt - Mimar Sinan dla Sułtana Selima III. 

Ta górująca nad miastem budowla to prawdziwe arcydzieło, symetryczne i harmonijne. Szeroką (średnica ponad 30 m) i wzniosłą kopułę podtrzymuje 8 kolumn, słupów i przypór. Cztery smukłe minarety o wysokości 71 m i trzech galeriach dodają wrażenia ogromu. Na dziedzińcu (sahn) znajduje się ozdobna fontanna - miejsce przeznaczone do rytualnego obmywania wiernych, ponadto sklepienia pięknie malowane, a wszystko efektownie podświetlone. Robi wrażenie.

Udało nam się nawet wejść do samego miejsca modlitewnego (haram), oczywiście bez butów, powinnam chyba też mieć okrytą głowę, ale na to się nie zdobyłam. Chyba jednak nikt nie poczuł się zbyt urażony, bo nie zostaliśmy wyrzuceni. 

Zresztą, każdy zajęty był sobą, a raczej Kimś Innym, rzadko widuje się tak rozmodlone osoby, jak w tej świątyni. Nisza modlitewna (mihrab) wskazująca kierunek na Mekkę, wyłożona jest tu fajansem z Izniku, a ambona (mimber) jest marmurowa i misternie rzeźbiona.

Zwiedzanie zajęło nam dobrą chwilę, gdyż po opuszczeniu meczetu na świecie zastała nas czarna noc. Odszukaliśmy samochód i ruszyliśmy w daleką drogę. W Edirne pożegnaliśmy się z Turcją, może na zawsze...