Najbardziej charakterystycznym elementem tego ogrodu jest położony w samy środku ośmioboczny basen. W parku znajduje się między innymi pomnik Fryderyka Szopena. Pałac Luksemburski to aktualnie siedziba senatu. Panteon. Monumentalny, klasycystyczny kościół ukończony w 1790 roku. Początkowo był to kościół pod wezwaniem św. Genowefy, obecnie mauzoleum narodowe. Wśród osobistości pochowanych w Panteonie są między innymi: Maria Skłodowska Curie, Emil Zola, Victor Hugo, Jean-Jacques Rousseau, Wolter, Denis Diderot. Z Panteonu ruszamy w kierunku Kościoła św. Seweryna obok zabudowań Sorbony. Kościół św. Severina w Paryżu Patron kościoła, Św. Seweryn, był pustelnikiem żyjącym w pobliżu znajdującej się w VI w. na miejscu dzisiejszego kościoła kaplicy. Gdy zmarł, został w niej pochowany, jednak imponującą bazylikę zniszczyli Wikingowie. Została odbudowana w XI w. w poważnie zmienionej formie, co czyni z kościoła Św. Seweryna najstarszy tego typu obiekt na lewym brzegu Sekwany. Jego obecna forma została jednak w dużej mierze ukształtowana przez przebudowę w XV wieku, w stylu gotyku płomienistego. Po tym okresie w bryle budynku nie zachodziły większe zmiany; jedynie w XVII w. Mansart dobudował do niego jedną kaplicę, a kuzynka Ludwika XIV sfinansowała redekorację chóru oraz zakup imponujących organów. W XIX wieku był to jeden z ulubionych kościołów polskiej emigracji w Paryżu. W 1956 r. teren kościoła i klasztoru był areną protestów przeciw Wojnie w Algierii. W kościele znajduje się dzwon z 1412 r. Katedra Notre-Dame (Cathedrale Notre-Dame de Paris). Najsłynniejsza paryska katedra. Jej budowa została rozpoczęta około 1150 roku przez nieznanego budowniczego, który postanowił, że będzie ona wyższa o jedną czwartą od najwyższej ze swych poprzedniczek. Gdy budowa była na ukończeniu katedra była wyższa o jedną trzecią od najwyższych wcześniejszych świątyń. W chwili ukończenia budowy około 1330 roku miała 130 metrów długości i dwie 69 metrowe wieże. Katedra jest arcydziełem sztuki gotyckiej z charakterystycznymi łukami przyporowymi oraz imponującej wielkości rozetami o kilkunastometrowej średnicy. Z dostępnych dla zwiedzających wież roztacza się wspaniały widok na zachodnią część Paryża. Pałacu Sprawiedliwości. Conciergerie- ten surowy i imponujący gmach pochodzi z przełomu XIII i XIV wieku. Zamek ten służył w dawnych czasach za więzienie państwowe- w czasie Rewolucji ostatnie godziny swego życia spędziło tu tysiące Francuzów. Dziś budynek stanowi skrzydło Pałacu Sprawiedliwości. Z dziedzińca Pałacu Sprawiedliwości przechodzi się do Świętej Kaplicy, arcydzieła gotyku. Została ona zbudowana jako pomieszczenie dla relikwii, jaką była korona cierniowa zakupiona przez Ludwika IX w 1239 roku. Saint-Chapelle składa się z dwóch kościołów, które zostały zbudowane jeden na drugim. Ogromne wrażenie robią wspaniale zachowane, pochodzące z XIII wieku witraże. Kościół Św. Eustachego- jeden z najbardziej zadziwiających kościołów Paryża. Charakteryzuje się on pomieszaniem 2 stylów: można tu podziwiać strzeliste gotyckie sklepienia i renesansową dekorację złożoną z trzech rzędów kolumn. Ratusz (Hotel do Ville) To wyjątkowo okazały gamach z licznymi kamiennymi ozdobami. Wygląda wspaniale szczególnie nocą kiedy jest bogato iluminowany. Plac przed ratuszem to świetne miejsce na wieczorny spacer. Gamach pochodzi z około 1880 roku, jest rekonstrukcją wcześniejszego ratusza zniszczonego podczas Komuny Paryskiej w 1871 roku.

Posiadłoœć ta od ponad 600 lat należy do rodziny Hurault i bez zmian zachowała wyglšd z XVII wieku. Obecna budowla została wzniesiona na miejscu wczeœniejszej rezydencji przez Henryka (Henri) Hurault i jego żonę Małgorzatę (Marguerite) Gaillard. Budowa trwała od lat 20. XVII wieku do ok. 1635 roku i podobno była nadzorowana przez samš hrabinę. Prace zostałe powierzone architektowi i rzeŸbiarzowi Boyer (Jacques Bougier) i malarzowi Jean Monier. Obecnie przypałacowy park ma powierzchnię 100 ha, a las - 2 tys. ha. Zamek w Cheverny jest słynny z organizowanych do dziœ polowań. Zwiedzajšcy posiadłoœć mogš zobaczyć psiarnię, liczšcš około 100 wypchanych psów i Salę Trofeów (Salle de Trophées) z około 2 tys. poroży. Zamek został zbudowny w XVII wieku w stylu Ludwika XIII, z białego tufu wapiennego, a przykryty został stromymi dachami. Fasada jest prosta i symetryczna, bardzo charakterystyczna i różnišca się mocno od innych zamków w dolinie Loary, które najczęœciej zostały wzniesione bšdŸ przebudowane w epoce renesansu. W centralnej częœci budynku znajduje się klatka schodowa, do której przylegajš dwa identyczne skrzydła, w pełni wyposażone oryginalnymi meblami. Zamek Chambord Zamek Chambord - (departament Loire-et-Cher) to największy z zamków nad Loarš - kwintesencja renesansu, ukochane dzieło ekstrawaganckiego króla Franciszka I. Po zdobyciu Mediolanu sprowadził on do Francji włoskich artystów, a wœród nich samego Leonarda da Vinci, któremu przypisywane sš wspaniałe, wielkie, spiralne schody zamkowe. Projektantem zamku był Domenico da Crotona. Pasjš Franciszka I były polowania i flirty. "On zawsze poluje, raz na jelenie, raz na kobiety" - mawiali współczeœni. Może dlatego Chambord był pomyœlany wczeœniej jako domek myœliwski. Położony poœród rozległych terenów łowieckich, wyróżnia się licznymi wieżami, wieżyczkami i ozdobnymi kominami. Jest w nim 440 pomieszczeń oraz charakterystyczne tarasy, z których można było niegdyœ przyglšdać się polowaniom i podziwiać elementy dekoracji architektonicznej. Salamandra, herb Franciszka, jako dekoracja pojawia się ponad 700 razy.W teatrze Chambord po raz pierwszy wystawiono sztukę Moliera "Mieszczanin szlachcicem". Od 1724 do 1733 roku właœcicielem zamku był Stanisław Leszczyński, któremu posiadłoœć tę podarował jego zięć, król Francji - Ludwik XV. Zamek Blois Wzniesiony w XVI wieku rozsławiony poprzez wyjštkowo pięknš, kręconš klatkę schodowš zamek w Blois (departament Loir-et-Cher), podobnie jak całe miasto, ma niezwykłš tradycję - jest dziełem epoki przejœciowej i stanowi sumę doœwiadczeń architektury. Zbudowany jest w podkowę tzn. ma główny trakt i 2 prostopadłe do niego trakty boczne. Taki rzut zamku jest pewnego rodzaju wzorem dla póŸniejszych francuskich pałaców "entre cour et jardin". Od frontu ma on dziedziniec a od tyłu ogród. Ludwik XII, król Francji, ksišżę Orleanu i hrabia Blois, rozbudował siedzibę swoich przodków. Powstała wspaniała budowla z cegły i kamienia, przestronna i jasna, z dużymi oknami i balkonami. W kamieniu rzeŸbiono inicjały i herby właœcicieli: kwiaty lilii (symbolizujšce króla) i cętki gronostajowe (symbol królowej Anny Bretońskiej). Złota salamandra, zdobišca komnaty skrzydła Franciszka I, jest także jego herbem.

Przez cały XIX wiek Montmartre było Mekką wszystkich przedstawicieli artystycznej cyganerii. To tutaj dzięki takim artystom, jak: Picasso i Braque powstał kubizm. U stóp wzgórza leży Plac Blanche, nad którym wznoszą się skrzydła wiatraka kabaretu Moulin-Rouge , na którego scenie narodził się kankan. Na Moulin-Rouge Toulouse-Lautrec malował swe baletnice. Sacré Coeur - bazylika położona na szczycie wzgórza Montmartre została zaprojektowana jako dziwna mieszanina stylów: bizantyjskiego i romańskiego. Wnętrze pełne jest płaskorzeźb, malowideł i mozaik. Z wnętrz bazyliki można zejść do obszernej podziemnej krypty lub też wspiąć się na szczyt kopuły, skąd rozciąga się wspaniały widok na miasto i jego okolice. Położona niedaleko Dzielnica Łacińska przyciąga fascynujących się wiedzą i nauką: znajdują się tu najlepsze licea, a także Sorbona i College de France. Kilka kroków dalej znajduje się dzielnica Saint-Germain –kojarzona z egzystencjonalizmem. Bazylika Sacre-Coeur (Basilique du Sacre Coeur). Bazylika została zbudowana w stylu neoromońsko-bizantyjskim pod koniec XIX wieku i ukończona w 1914 roku. Na wzgórzu Montmartre (Góra Męczenników) w 18 dzielnicy Paryża, w miejscu gdzie odbywały się egzekucje pierwszych chrześcijan. Skazani byli prowadzeni na miejsce kaźni Drogą Męczenników. Schody bazyliki są popularnym miejscem spotkań turystów. Bazylika - Jeden z bardziej charakterystycznych zabytków Paryża. Wspaniały punkt widokowy na miastu. Wersal, Pałac i ogrdowy w Wersalu miejsca rezydencji królów francuskich od 1682 r. Pałac rozbudowany z rozmachem przez króla Ludwika XIV, wraz z kompleksem ogrodowo-parkowym jest najwspanialszym dziełem francuskiego klasycyzmu i baroku. W Wersalu w 1789 r. zwołane zostały Stany Generalne, w 1871 pałac był siedzibą rządu (wersalczycy), który stłumił Komunę Paryską. Miejsce wielu konferencji międzynarodowych. Muzeum d'Orsay (Musee d'Orsay). Muzeum d'Orsay znajduje się w budynku byłego dworca kolejowego, pochodzącego z przełomu wieków. W muzeum znajduje się wspaniała kolekcja impresjonistów. Są tu między innymi dzieła Claude'a Moneta (między innymi "Śniadanie na trawie") i Pierre-Auguste Renoir, a także prace Vincent'a Van Gogh i Paul'a Cezanne. Oprócz impresjonistów, w muzeum znajduje się także kolekcja rzeźb, malarstwa XIX wiecznego, neoimpresjonizmu, naturalizmu i symbolizmu. Mnie osobiście bardzo podobała się galeria wzornictwa secesyjnego. Kościół Inwalidów w Paryżu (Dôme des Invalides). Wybudowana w XVII w. świątynia pierwotnie miała być miejscem spoczynku rodziny królewskiej. Jednak zrezygnowano z tego zamiaru, a kościół stał się mauzoleum wojskowym. Decyzją króla Ludwika Filipa w 1840 r. zwłoki Napoleona Bonaparte zostały przewiezione z Wyspy Świętej Heleny do Paryża. Zabalsamowane ciało cesarza, złożone w sześciu trumnach (jedna w drugiej), spoczywa w krypcie Kościoła Inwalidów. Oprócz Napoleona spoczywają w nim między innymi jego bracia: starszy Józef Bonaparte i młodszy Hieronim Bonaparte oraz syn cesarza Napoleon II zwany "Orlątkiem".

Tutaj też rozpoczynajš się słynne Pola Elizejskie (Avenue des Champs-Elysees) - najbardziej reprezentacyjna ulica Paryża. Champs Elysées , czyli Pola Elizejskie powstały dzięki Katarzynie Medycejskiej, która rozkazała posadzić drzewa wzdłuż tej alei. Stała się ona póŸniej najsłynniejszš alejš na œwiecie. Pola Elizejskie cišgnš się od Touleries, aż po Place de Gaulle. Po obu jej stronach znajdujš się eleganckie sklepy, teatry, restauracje i biura. Na końcu Pól Elizejskich Napoleon, po zwycięstwach swej armii nakazał wybudować Łuk Tryumfalny. Pod nim znajdujš się groby poległych w czasie I wojny, nieznanych żołnierzy. Plac Concorde Najbardziej charakterystycznym placem w Paryżu jest Plac Zgody Place de La Concorde, na którym stoi pokryty hieroglifami egipski obelisk. Po obu stronach obelisku znajdujš się fontanny wzorowane na fontannach z Placu Œwiętego Piotra w Rzymie. W rogach placu umieszczonych jest 8 posšgów symbolizujšcych główne miasta Francji. Muzeum w Luwrze (Musee du Louvre). Jedno z najważniejszych muzeów sztuki na œwiecie. Znajduje się w renesansowej rezydencji, wzniesionej przez Franciszka I w XVI wieku. PóŸniej wielokrotnie przebudowywanej i powiększanej. Od 1989 roku na dziedzińcu Luwru stoi charakterystyczna szklana piramida (zaprojektowana przez architekta I.M. Pei). Do najbardziej znanych eksponatów Luwru należš: "Mona Lisa" Leonardo da Vinci oraz grecka rzeŸba "Wenus z Milo" znaleziona w 1820 roku na greckiej wyspie Milo. Oprócz bardzo bogatych zbiorów sztuki europejskiej w Luwrze znajdujš się także zbiory sztuki Bliskiego Wschodu, Egipskiej, Greckiej, Etruskiej i Rzymskiej. Arc de Triomphe du Carrousel Łuk Triumfalny Karuzeli wznosi się na wschodnich obrzeżach ogrodu Tuileries od strony Luwru. Dla upamiętnienia zwycięstwa Napoleona pod Austerlitz w 1805 r. postanowiono stworzyć w tym miejscu reprezentacyjny wjazd do pałacu Tuileries w postaci łuku triumfalnego wzorowanego na łuku Septymiusza Sewera w Rzymie. Budowlę wzniesiono według projektu Pierre-François Fontaine’a i Charlesa Perciera w latach 1806–1808 w stylu charakterystycznym dla Pierwszego Cesarstwa. Łuk ma trzy bramy przejazdowe, z których największa znajduje się dokładnie w osi Pól Elizejskich. Przy sprzyjajšcych okolicznoœciach przez główny łuk widać Łuk Triumfalny na placu. de l’Étoile, a w jego osi – obelisk z placu de la Concorde. Ogrody Tuileries Ogród Tuileries rozcišga się między pl. de la Concorde a Luwrem, ograniczony z jednej strony Sekwanš (a dokładniej – Quai de Tuileries), z drugiej – rue Rivoli. To jedyna pozostałoœć założenia pałacowego budowanego na zachód od Luwru od poczštku XVI w. Palace des Tuileries miał być niejako zamknięciem wzniesionego na planie podkowy Luwru. Kanał St-Martin (Canal Saint Martin) – wieczorny rejs po Sekwanie. Obecnie nieużywany, powstał, aby skrócić drogę barkom przepływajšcym Sekwanš przez Paryż, a jednoczeœnie, aby ułatwić dostęp towarów do wnętrza miasta. Cały kanał jest bardzo malowniczo położony, otoczony parkami i urokliwymi skwerami. Na trasie jest wiele œluz, kładek dla pieszych i mostów. Po kanale pływajš statki wycieczkowe.

Została ona wzniesiona w 1899 roku z okazji Wystawy Światowej. Na drugim piętrze Wieży znajdują się sklepy i restauracje, z których rozciąga się wspaniała panorama na miasto. U jej stóp płynie Sekwana- drugi element charakteryzujący Paryż. Przechodząc na drugą stronę Sekwany ujrzymy Trocadero z jego ogrodami i Pałacem de Chaillot. Uroczy spacer wśród wąskich uliczek oferuje wyspa Ile Saint-Louis. Jedna z najbardziej charakterystycznych atrakcji Paryża. Zaprojektowana przez Gustawa Eiffela, została zbudowana aby uświetnić Wystawę Światową w 1889 roku. Na początku wzbudzała wiele kontrowersji z powodu nowatorskiej estetyki. Wysokość (razem z anteną) 320 metrów. Na miejscu jest jedna z najlepszych restauracji w Paryżu - "Jules Verne", małe kino, w którym wyświetlana jest historia wieży, poczta a na najwyższym poziome jest małe pomieszczenie, w którym zaaranżowane jest biuro inżyniera Eiffela. Ze szczytu roztacza się wspaniała panorama Paryża, szczególnie efektowna o zachodzie słońca. Ze względu na olbrzymią liczbę zwiedzających i ograniczoną przepustowość wind często trzeba czekać w długiej kolejce, aby wjechać na górę. Nowoczesna dzielnica Paryża- La Defense, jest pełna budynków o geometrycznych kształtach, zbudowanych ze szkła i metalu. Grande Arche (Wielki Łuk)- wysoka na 100 m konstrukcja wykonana według projektu duńskiego architekta Otto von Spreckelsena. „Paryż przyszłości" można zobaczyć w Bercy. Jest to nowoczesna dzielnica, w którym znajdują się między innymi gmachy Ministerstwa Finansów i Biblioteka Narodowa. Wielki Łuk (La Grande Arche) W samym sercu podparyskiej dzielnicy biznesu La Defense powstał gigantyczny, pusty w środku sześcian. Jego twórcą jest duński architekt Otto von Spreckelse. Budynek został ukończony w 1989 roku. Wewnątrz mieszczą się liczne sale wystawowe i odbywają się konferencje. Budynek jest tak olbrzymi, że wewnątrz zmieściłaby się Katedra Notre-Dame. Budynek jest położony dokładnie na osi Paryża (piramida w Luwrze, Mały Łuk Trimufalny - Arc de Triomphe du Carrousel - w ogrodzie Tuileries, Łuk Triumfalny). Na dachu jest taras widokowy.