Piękne i niecodzienne zabytki architektury, urocze pamiątkowe kramiki, niewielkie hotele, uliczny chaos i gwar, a wszystko to spowite mgłą nazywaną przez miejscowych garuą, nadającą temu miejscu aury tajemniczości. Tak właśnie wygląda Lima - Miasto Królów.

Lima to stolica Peru, a przy tym największe miasto tego kraju, położone na wybrzeżu, nad rzeką Rimac, kilkanaście km od olbrzymiego portu oceanicznego Callao. Ośrodek ten założył w 1535 roku Franciszek Pizarro, nazywając je Ciudad de los Reyes czyli "Miasto Królów".

Lima była wielokrotnie niszczona przez trzęsienia ziemi, jednak mimo to zachowało się tu wiele ciekawych zabytków, m.in. wspaniała, potężna katedra Św. Jana Apostoła i Ewangelisty wybudowana w 1555 roku, w której spoczywa, obok biskupów, założyciel miasta, Pałac Rządowy czy zespół klasztorny Św. Franciszka, pod którym przed wiekami powstały katakumby.

Najokazalszym i najchętniej odwiedzanym miejscem jest tu niewątpliwie plac centralny - Plaza de Armas, stanowiący jakby europejski Rynek. Podobne place zwykle o tej samej nazwie znaleźć można we wszystkich peruwiańskich miastach.

W 1988 roku stare miasto stanowiące serce Limy zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Warto też dotrzeć nad Kanał El Zanjon, bowiem jest to malowniczy zakątek, w którym można spędzić miło czas w jednej z wielu tutejszych tawern, sącząc trunki na świeżym powietrzu i obserwując kolorowe statki wycieczkowe.

Piękne i niecodzienne zabytki architektury, urocze pamiątkowe kramiki, niewielkie hotele, uliczny chaos i gwar, a wszystko to spowite mgłą nazywaną przez miejscowych garuą, nadającą temu miejscu aury tajemniczości. Tak właśnie wygląda Lima - Miasto Królów.

Lima to stolica Peru, a przy tym największe miasto tego kraju, położone na wybrzeżu, nad rzeką Rimac, kilkanaście km od olbrzymiego portu oceanicznego Callao. Ośrodek ten założył w 1535 roku Franciszek Pizarro, nazywając je Ciudad de los Reyes czyli "Miasto Królów".

Lima była wielokrotnie niszczona przez trzęsienia ziemi, jednak mimo to zachowało się tu wiele ciekawych zabytków, m.in. wspaniała, potężna katedra Św. Jana Apostoła i Ewangelisty wybudowana w 1555 roku, w której spoczywa, obok biskupów, założyciel miasta, Pałac Rządowy czy zespół klasztorny Św. Franciszka, pod którym przed wiekami powstały katakumby.

Najokazalszym i najchętniej odwiedzanym miejscem jest tu niewątpliwie plac centralny - Plaza de Armas, stanowiący jakby europejski Rynek. Podobne place zwykle o tej samej nazwie znaleźć można we wszystkich peruwiańskich miastach.

W 1988 roku stare miasto stanowiące serce Limy zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Warto też dotrzeć nad Kanał El Zanjon, bowiem jest to malowniczy zakątek, w którym można spędzić miło czas w jednej z wielu tutejszych tawern, sącząc trunki na świeżym powietrzu i obserwując kolorowe statki wycieczkowe.

Nasca - liczące 30 tys. mieszkańców miasto w Ameryce Południowej położone w południowo-zachodniej części Peru w regionie Ica. Po śniadaniu prawie wszyscy jedziemy na lotnisko w Nazwa, za opłatą 60 USD lecimy Cessną nad płaskowyżem Nasca. Płaskowyż Nasca leży na południowym wschodzie Peru. Płaskowyż znany jest z licznych tajemniczych figur geometrycznych, które zostały odkryte w 1926 r. przez Alfreda Kroebera Mejia Xessepe. Rysunki z Nasca już od czasu ich odkrycia intrygują archeologów i badaczy z całego świata. System linii rozciąga się na powierzchni ponad 500 km2. Układają się w różnego rodzaju figury i zwierzęta. Zostały stworzone przez Indian Nasca między 300 p.n.e. a 900 n.e. Od 1946 roku Niemka Maria Reiche zajmowała się pomiarami i badaniami oraz dokumentowaniem linii. Ostatnio twierdzenie, że linie i rysunki z Nasca mają znaczenie rytualne, powiązane z dawną wiedzą astronomiczną, znajduje coraz szersze poparcie. Być może pustynny płaskowyż był także lądowiskiem pozaziemskich istot, a monumentalne linie i rysunki służyły jako punkty orientacyjne Największe wrażenie robią monumentalne wizerunki zwierząt oraz formy antropomorficzne. Są to m.in.: 46-metrowej długości pająk, koliber - 50 m, orka - 65m, małpa – 55m, jaszczurka lub legwan - 180m, oraz największy pojedynczy rysunek przedstawiający mierzącego 285m. pelikana lub czaplę. Przedstawione są również wizerunki roślin, drzew oraz przedmioty codziennego użytku (m.in. biżuteria, ozdoby, krosno tkackie). Wokół rysunków oraz częściowo przez rysunki przeprowadzone są linie proste ciągnące się niekiedy całymi kilometrami. Wzajemnie przecinające i krzyżujące się linie tworzą różne figury geometryczne: prostokąty, trójkąty i trapezy, a inne linie zbiegają się do jednego punktu, tworząc gwiazdy czy spirale.

Po śniadaniu zwiedzanie Arequipy - spacer po starym mieście. Arequipa jest miastem położonym w Peru na wysokości 2325 m, n.p.m. Wokół miasta wznoszą się pasma gór Cordillera Volcanica, spośród których wyróżnia się pojedynczy stożek wulkanu El Misti.. Arequipa jest stolicą regionu o tej samej nazwie. Od 2000 r. Stare Miasto Arequipy znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Licząca ponad milion mieszkańców Arequipa. Ogromną większość budynków w tym pięknym mieście, zbudowanym na planie szachownicy, wzniesiono z białego tufu wulkanicznego o nazwie sillar, dlatego też bywa ono nazywane "białym miastem". Miasto zostało założone 15 sierpnia 1540 roku i co roku dzień ten jest uroczyście świętowany. Historycznym centrum miasta jest Plaza de Armas z katedrą i kościołem jezuitów La Campańa, będącym najwspanialszym zabytkiem stylu mestizo z pięknie zdobioną fasadą. Na Plaza de Armas stoi imponującej wielkości Catedral – wzniesiona w 1656 r., zniszczona przez pożar w 1844, odbudowana i ponownie zniszczona przez trzęsienie ziemi 24 lata później. Jedną z najciekawszych budowli jest ogromny klasztor św. Katarzyny - Monasterio de Santa Catalina. Monasterio de Santa Catalina (klasztor św. Katarzyny) to najbardziej fascynujący przykład kolonialnej architektury sakralnej Peru. Wzniesiony w 1580 r. i rozbudowany w XVII w. jest właściwie miastem otoczonym murami. Niegdyś w zupełnej izolacji żyło w nim 450 sióstr. W 1970 r. większość pomieszczeń klasztornych, z wyjątkiem północnej części, gdzie nadal mieszka kilka zakonnic, udostępniono zwiedzającym. Niestety, ponieważ Arequipa leży w strefie sejsmicznej, dawne budynki kolonialne nie zachowały się i do dziś przetrwało tylko kilka budowli z XVII i XVIII stulecia. Nad horyzontem dominują dwa wulkany - Coropuna (6425 m n.p.m.) i Ampatao (6310 m n.p.m.), a w oddali zobaczyć można niewielkie pola tarasowe pochodzące jeszcze z czasów Inków.

Chivay to piękne miejsce, z malowniczym ryneczkiem i pięknie ubranymi w tradycyjne stroje mieszkańcami, skąd wyrusza większość wypraw na dno kanionu Colca. Po wczesnym śniadaniu przejazd do Kanionu Colca, do punktu widokowego Cruz Kondor, z którego można podziwiać szybujące kondory. Kanion Colca znajduje się w peruwiańskich Andach. Kanion uważany jest za najgłębszy na świecie. W punkcie widokowym, z którego podziwiać można głęboką kotlinę Wąwozu Kolca - La Cruz del Condor - zobaczyć można krążące nad kanionem i głowami obserwatorów kondory. Drugi pod względem głębokości wąwóz świata - Wąwóz Colca - liczy 3400 m głębokości i ma blisko 70 kilometrów długości. Nazwa kanionu pochodzi od Rio Colca, która wije się malowniczo na dnie kanionu. Kanion rzeki Colca znajduje się w peruwiańskich Andach. Jego ściany wznoszą się na 3200 metrów i 4200 metrów powyżej poziomu rzeki o tej samej nazwie. Różnica poziomów między początkiem kanionu a jego wylotem, wynosi około 1 100 metrów. Polscy kajakarze dowiedzieli się o Colca od Gonzalo de Reparaza, geografa z Limy. Pozostała w Peru część wyprawy CANOANDES '79 postanowiła spróbować spływu rzeką Colca, z zamiarem pokonania 100 kilometrowego odcinka w samym kanionie. Na wszystkich Polakach wrażenie robił wspaniały widok samego kanionu, górzystej okolicy i latające w powietrzu największe ptaki świata - kondory. Emocjonująca była świadomość, że mogą być pierwszymi zdobywcami kanionu, uważanego już wtedy za najgłębszy na świecie.

Puno założono w 1668 roku. Puno jest położone na wysokości 3860 m n.p.m. Obecnie liczy około 100 tys. mieszkańców. Leży nad jeziorem Titicaca. Puno to także silny ośrodek regionalnego folkloru oraz świetne miejsce na bazę do zwiedzania okolic i jeziora Titicaca. W mieście znajduje się także Plaza de Armas kościół z okresu kolonialnego. Śniadanie i wykwaterowanie z hotelu. Rejs łodzią motorową na pobliskie pływające wyspy Uros. Jezioro Titicaca, mierzące 170 km długości, największe wysokogórskie jezioro świata i jednocześnie największe jezioro Ameryki Południowej. Jest położone w głębi peruwiańsko-boliwijskiego płaskowyżu Altiplano na wysokości 3820 m n.p.m. Główny port Titicaca - Puno, znajdujący się po peruwiańskiej stronie pełni również funkcje przystani turystycznej. Stąd wyruszają łodzie motorowe i małe statki na wycieczki po jeziorze (pływające Wyspy Uru, wyspy Amantani i Taquila). Zwiedzamy jedną z wysp, poznajemy wodza wyspy.

Machu Picchu oznaczające w języku keczua stary szczyt, to "gwóźdź programu" dla odwiedzających Peru. Widok jasnych granitowych zabudowań inkaskiego miasteczka zagubionych wśród andyjskich szczytów i soczystych zielonych tarasów potrafi zaprzeć dech w piersiach...

Machu Picchu to najlepiej zachowane miasto Inków. Leży ono 112 km od Cuzco, idealnie wkomponowane w rzeźbę masywu kordylierów, na kilku poziomach, na wysokości prawie 2500 m npm, ponad doliną świętej rzeki Urubamba.

Ośrodek powstał w połowie XV wieku i już 100 lat później z niewiadomych przyczyn został opuszczony, ale jego pozostałości nadal cieszą oczy turystów przemierzających tysiące kilometrów, by podziwiać ten jeden z siedmiu nowych cudów świata.

Miasto Inków w niemal nienaruszonym stanie odkryto dopiero w XX wieku, istniała tu strefa rolnicza z tarasami uprawnymi i kanałami nawadniającymi oraz ośrodek miejski, prawdopodobnie prowadzono tu również obserwacje astronomiczne. Dokładne przeznaczenie i inkaska nazwa miasta niestety nie są znane. Przypuszcza się jednak, że Machu Picchu stanowiło ośrodek kultu Słońca, któremu w ofierze składano dziewice, bowiem wśród odnalezionych szkieletów zdecydowanie przeważają kobiety.

Zmierzając ku Machu Picchu od strony Cuzco, pokonać trzeba wysokie góry. Pociąg pokonujący tę trasę wznosi się mozolnie do góry jadąc zygzakiem to do przodu, to znów do tyłu. Już sama ta przeprawa poprzez Andy Peruwiańskie pozostawia niezatare wspomnienia, tym bardziej, ze po drodze mamy okazję poznać indianki sprzedające swoje przekolorowe dzieła tkackie i nie tylko oraz zasmakować specjałów tutejszej kuchni.

Cusco to dawna stolica Imperium Inków, a przy tym ich pępek świata, bo takie właśnie jest znaczenie tego słowa w starożytnym, niemal zapomnianym dialekcie keczua, a którym miejscowa ludność posługuje się do dzisiaj...

Cusco leżące w południowym Peru, na wysokości 3326 m npm, jest najstarszym miastem całego kontynentu. Założył je pierwszy władca Inków - Manco Capaca w XII wieku, jednak w 1533 roku zostało zdobyte przez Franciszka Pizarro i z czasem przekształcone w "hiszpańskie" miasto w stylu kolonialnym, trwające do dziś mimo kilku silnych trzęsień ziemi.

Wśród zabytków pozostałych z czasów hiszpańskich konkwistadorów odnaleźć tu można stylowe kamienice, kościoły i klasztory, m.in: kościół La Campania z 1571 roku zbudowany na fundamentach pałacu władcy Inków Huayna Kapaka oraz katedra Santo Domingo z 1559 roku powstała na ruinach inkaskiej świątyni boga słońca. Pochowany w niej jest kronikarz dziejów inkaskich Inca Garcilaso de la Vega.

Większość tych architektonicznych perełek stoi przy głównym placu - Plaza de Armas i odchodzących od niego ulicach. Cały zespół urbanistyczny Starówki w Cusco wpisany został na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.

Ale największą atrakcję Cusco i jego okolic niewątpliwie stanowią pozostałości inkaskich budowli. W samym mieście w większości na ich fundamentach powstały później budowle wzniesione przez kolonialistów, ale na otaczających Cusco wzgórzach zachowały się bardziej okazałe ruiny trwające tu od czasów Inków, których ani czas, ani trzęsienia ziemi, ani człowiek nie zdołał całkowicie zniszczyć, pozostawiając potomnym ślad odległej cywilizacji.

Ponad miastem wznoszą się ruiny XVI-wiecznej twierdzy Sacsayhuaman z charakterystyczną zygzakowatą linią murów obronnych. Tylko dla widoku samej twierdzy a raczej tego co z niej zostało oraz panoramy roztaczającej się z tego miejsca warto wybrać się w te strony. Ponadto zaznać tu można prawdziwie peruwiańskiej atmosfery, niepowtarzalnego klimatu tutejszej kultury, indianie z krwi i kości w barwnych ponchach oferują miejscowe pamiątki, a wśród nich przechadzają się lub wylegują leniwie wszechobecne tu lamy.

W regionie Cusco, w niedalekiej odległości od miasta znajdują się jeszcze inne ciekawe inkaskie budowle - skalne sanktuarium Kenko ofiarowane Matce Ziemi, zabudowania Tambomachay znane jako Łaźnia Inki bedące miejscem rytualnych kąpieli inkaskich władców i ich kobiet czy świątynia Wirakoczy - największa spośród inkaskich świątyń.

Nieco dalej, bo ponad 100 km od miasta Cusco czekają na turystów ruiny Machu Picchu - niewątpliwie numer 1 peruwiańskich atrakcji, ale o tym gdzie indziej...

Urubamba (Río Urubamba) to rzeka w południowym Peru. Łączna długość rzeki wynosi 725 km. Rzeka ma źródło w Andach Środkowych. Wzdłuż górnego biegu rzeki można odnaleźć liczne ruiny osiedli Inków. Valle Sagrado de los Inkas zaczyna się w miejscowości Pisac w dolinie rzeki Urubamby, która malowniczo wije się przez całą dolinę zmieniając w dalszym odcinku nazwę na Vilcanota. W całej dolinie zobaczyć można malowniczo położone do dnia dzisiejszego uprawiane poletka tarasowe zbudowane przez dawnych mieszkańców na bardzo urodzajnych glebach. Ze względu na klimat - umiarkowany wilgotny z duża ilością opadów - zbiory odbywają się dwa razy w roku. Uprawia się tu przede wszystkim ziemniaki, kukurydzę bób i rośliny zbożowe - quinua, kiwicha i amaranto. W świętej Dolinie do dnia dzisiejszego są żywe i kultywowane dawne tradycje Indian. W wielu miejscach znajdują się ruiny inkaskiego imperium - najważniejsze z nich Ollantaytambo, Chinchero, Tombomachay i Puca Pucara. W odległości 600 m, nad rzeką, wznoszą się ruiny budowli z czasów Inków. Do ruin nad wioską prowadzi brukowana 10-kilometrowa, prawie bezludna droga. Na południowym i wschodnim zboczu góry ciągną się uprawne terasy, a nad nimi trudne do przebycia ścieżki. Wiją się między olbrzymimi kamiennymi bramami, stromymi schodami, tunelem wyrytym w skale, murami, placami i budowlami kultowymi, z których najważniejsza jest stożkowata intihuatana. Pozostałości budowli z czerwonego kamienia i schodkowe, służące uprawom tarasy na stokach gór uważa się za najdoskonalszy przykład kamieniarskiego kunsztu Inków. Po odwiedzeniu fascynujących ruin zaginionego imperium warto zapoznać się ze współczesnym życiem Peruwiańczyków. Właśnie w Pisac odbywa się jeden z najsławniejszych i najbardziej barwnych indiańskich targów. Można na nim kupić tkaniny, andyjskie instrumenty muzyczne, ceramikę czy minerały. Można też spacerować wśród straganów i podziwiać kolorowo ubranych Indian, sprzedających warzywa i owoce ze swych wyrwanych górom pól. Po zrobieniu zakupów wyruszamy do ruin inkaskiej twierdzy Ollantaytambo. Ollantaytambo to małe miasteczko, nad którym górują ruiny fortecy Inków. Zbudowane jest na planie inkaskiego miasta - krzyżyjąca się siatka brukowanych ulic, wzdłuż których płynie woda w wąskich kanałach. Brukowane wąskie ulice, domy zbudowane z ociosanych kamieni, forteca i na przeciwległym wzgórzu wyryta w skale twarz boga Wirakoczy nadają miasteczku niepowtarzalny klimat. Mając u stop ruiny, tarasy i domostwa a po przeciwległej stronie poważna twarz Wirakoczy. Miasto otoczone jest murami obronnymi, wewnątrz znajduje się twierdza zbudowana na planie wieloboku. W górnej części znajdowało się sanktuarium, pozostałością, którego jest Ołtarz Inki i Tron Księżniczki. Dzielnica mieszkalna znajduje się wokół centralnego placu. Liczne są komnaty, groty i inne. Podobno kształt miasta przypomina lamę. Podobno w dniu przesilenia słońce oświetla dokładnie miejsce, gdzie znajduje się oko lamy. Monumentalny kompleks świątynny o wymiarach 140 na 135 metrów i obwodzie ponad 300 metrów, wzniesiony został z ogromnych, wielokształtnych i doskonale dopasowanych bloków kamiennych. Dachy budowli kryte były zgodnie z inkaską techniką budowlaną drewnem i strzechą. Ściany zewnętrzne kompleksu i wnętrza świątyń pokryte były złotymi płytami, gzymsami i posągami o trudnej dziś do oszacowania wartości. W skład zespołu budowli kultowych wchodziła świątynia stwórcy człowieka, boga Wirakoczy, świątynia bogini księżyca Mamy Quilli, świątynia Plejad, świątynia planety Wenus, świątynia Tęczy i świątynia Błyskawic. W centralnej części kompleksu znajdował się właściwy Złoty Dziedziniec – ogród złożony ze szczerozłotych wyobrażeń roślin i zwierząt o łącznej masie kruszcu szacowanej na 1600 kilogramów oraz sanktuarium Inti, boga słońca, najwyższego w inkaskim panteonie. Znajdował się tu będący przedmiotem kultu ogromny złoty dysk wyobrażający boga oraz dziesięć, również szczerozłotych tronów, na których spoczywały zmumifikowane ciała królów inkaskich. Podczas zwiedzania obiad. Powrót przez Chinchero do Cusco. Chinchero to dawna twierdza Inków. Po zdobyciu, której fundamenty i solidne cyklopowe mury dawnej świątyni posłużyły do wzniesienia na przełomie XVI i XVII wieku kościoła. Kościół jest bardzo bogato zdobiony. Natomiast w jednej z bocznych naw znajduje się kaplica o surowym kamiennym wystroju. W kaplicy centralne miejsce zajmuje kamienny ołtarz. Oryginalny inkaski ołtarz z dodanym przez Hiszpanów zygzakowatym ornamentem i inicjałami Jezusa.

Piękne i niecodzienne zabytki architektury, urocze pamiątkowe kramiki, niewielkie hotele, uliczny chaos i gwar, a wszystko to spowite mgłą nazywaną przez miejscowych garuą, nadającą temu miejscu aury tajemniczości. Tak właśnie wygląda Lima - Miasto Królów.

Lima to stolica Peru, a przy tym największe miasto tego kraju, położone na wybrzeżu, nad rzeką Rimac, kilkanaście km od olbrzymiego portu oceanicznego Callao. Ośrodek ten założył w 1535 roku Franciszek Pizarro, nazywając je Ciudad de los Reyes czyli "Miasto Królów".

Lima była wielokrotnie niszczona przez trzęsienia ziemi, jednak mimo to zachowało się tu wiele ciekawych zabytków, m.in. wspaniała, potężna katedra Św. Jana Apostoła i Ewangelisty wybudowana w 1555 roku, w której spoczywa, obok biskupów, założyciel miasta, Pałac Rządowy czy zespół klasztorny Św. Franciszka, pod którym przed wiekami powstały katakumby.

Najokazalszym i najchętniej odwiedzanym miejscem jest tu niewątpliwie plac centralny - Plaza de Armas, stanowiący jakby europejski Rynek. Podobne place zwykle o tej samej nazwie znaleźć można we wszystkich peruwiańskich miastach.

W 1988 roku stare miasto stanowiące serce Limy zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Warto też dotrzeć nad Kanał El Zanjon, bowiem jest to malowniczy zakątek, w którym można spędzić miło czas w jednej z wielu tutejszych tawern, sącząc trunki na świeżym powietrzu i obserwując kolorowe statki wycieczkowe.