Naszą wycieczkę zaczynamy od zwiedzania prawosławnych monastyrów, które ze względu na lokalizację na szczytach skał Meteorów należą do najbardziej niezwykłych miejsc w całej Grecji. Kiedyś do ich zwiedzania konieczne było wciąganie turystów na linach. Obecnie część z monastyrów udostępniona jest dla zwiedzających, a dla wygody zostały wybudowane schody i pomosty.Aby móc wejść do klasztoru trzeba wykupić bilet wstępu(2euro) oraz posiadać odpowiedni strój(mężczyźni-długie spodnie, zakryte ramiona; kobiety- długa spódnica, zakryte ramiona). Jeśli ktoś zapomni się przyzwoicie ubrać to przy wejściu można wypożyczyć np.spódnicę. Przy klasztorach budowane są małe cerkwie, z których unosi się woń kadzideł, słychać też męski śpiew. Wokół znajdują się kolorowe ogródki, każdy kawałek ziemi jest tu starannie zagospodarowany. Na ścianach cerkwi i klasztornych pomieszczeń widnieją malowidła świętych. Mnisi i mniszki zajmują się pisaniem ikon oraz wyrobem drobnych pamiątek dla turystów, które można kupić w prowadzonych przez nich sklepikach. Ja odwiedziłam Klasztor Świętego Stefana(dojście do niego jest najprostsze, ponieważ trzeba przejść tylko przez most nad przepaścią) i Varlaam czyli Wszystkich Swiętych( trzeba się wspinać po kamiennych schodach). W klasztorach jest zakaz fotografowania. Po zwiedzeniu klasztorów jedziemy do Delf (ok.4.5h)

Termopile - wąwóz w pobliżu miejscowości Lamia, pomiędzy Tesalią a Lokrydą w Grecji, nad Morzem Egejskim. W 480 p.n.e. odbyła się tam słynna bitwa pod Termopilami między koalicją Greków pod przywództwem Sparty przeciwko Persji, w której zwyciężyła Persja, jednak z ogromnymi stratami w ludziach. Można tam zajechać jadąc do Delf lub wracając z Aten. Przy drodze przecinającej wąwóz stoi odlany w brązie posąg króla Sparty, Leonidasa, wzniesiony w 1955. Po drugiej stronie drogi, na wzgórzu, na którym bronili się Spartanie znajduje się tablica upamiętniająca bitwę z wyrytym epigramem Symonidesa: "Przechodniu, powiedz Sparcie, tu leżym, jej syny. Prawom jej do ostatniej posłuszni godziny"

Delfy-najbardziej urokliwe miasteczko z odwiedzonych przeze mnie. Leży u stóp Parnasu, 13km od Kanału korynckiego. Jest w nim mnóstwo tawern z tarasami na górskie widoki(z niektórych miejsc widać nawet morze), kawiarni, barów, sklepików z najróżniejszymi pamiątkami, które są otwarte do późnych godzin nocnych. Kamienna, niska zabudowa, brukowane, wąskie i piętrowe uliczki tworzą niesamowity klimat. Po miasteczku jeździ kolejka, która obwozi turystów za darmo. Delfy istniały niewątpliwie już w epoce mykeńskiej, o czym świadczą liczne wykopaliska. Większego znaczenia nie miały nigdy, całą sławę zawdzięczały wyroczni. Powoli powstał tu cały okręg kultu, gdyż niemal wszystkie państewka Grecji chciały tu na świętej ziemi Apollina mieć swoje świątynie. Ośrodkiem tego świętego okręgu była świątynia Apollina wniesiona ok. 600 p.n.e.. Po pożarze z 548 p.n.e. w latach ok. 525 - ok. 505 p.n.e. świątynię odbudowano za pieniądze Alkmeonidów, przy wydatnej pomocy faraona Amazisa. W roku 373 p.n.e. ponownie zniszczona przez trzęsienie ziemi i przez pożar, została odbudowana przez Amfiktionów.Największym poważaniem cieszyły się Delfy w archaicznej Grecji, kiedy kapłani delficcy, przy pomocy swej wyroczni (w której zasiadała Pytia) kierowali całym niemal życiem Greków. Sława wyroczni wybiegała wtedy daleko za granicę Grecji. Zwracano się tu o radę i z Egiptu, i z państw Azji Mniejszej (Krezus), przynosząc bogate dary. Fenomen wyroczni polegał na tym, że kapłani, jako najwyższy stan społeczeństwa posiadali ogromna wiedzę, nie tylko religijną i życiową, ale wiedzieli co się dzieję na świecie, ponieważ posiadali swoich szpiegów, dzięki którym byli na bieżąco. Wiedzieli kto posiada więcej wojska i ma ogólnie większe szanse na wygraną. Dlatego przepowiednie pytii były trafne. Sama Pytia zasiadała na trójnogu i w "narkotycznych" oparach przepowiadała przyszłość, odpowiadając heksametrem. Nikt poza kapłanami nie rozumiał co mówi Pytia. Jej odpowiedzi były zawsze dwuznaczne, by nikt nie mógł podważyć jej autorytetu. Podobno halucynogenne opary wydobywały się z małej szczeliny w komnacie Pytii, której do dziś nie odnaleziono, jednak naukowcy odkryli,że świątynia leży na styku dwóch uskoków geologicznych, z których wydziela się etylen, który z kolei może wywoływać dziwne zachowanie u człowieka. Poza tym Pytia podobno żuła listki jakiejś halucynogennej roślinki. Na wschód od miejscowości Delfy w pobliżu głównej drogi u stóp głównego kompleksu archeologicznego, położone jest Muzeum Archeologiczne, w którym przechowywana jest kolekcja zabytków związanych ze starożytnymi Delfami. Nieco dalej na wschód znajduje się Gimnazjon oraz Tolos. Zwiedzanie tych ostatnich zabytków jest darmowe. Świątynia Apollina była budowla dorycką. W jednym z pomieszczeń świątyni stał stożkowaty blok marmuru, oznaczający środek ziemi, zwany Omphalos, czyli „pępek ziemi", odnaleziony w roku 1915. Dotknięcie go obiema rękoma podobno przynosi szczęście:) Skarbce na dary dziękczynne oraz pomniki były rozrzucone wzdłuż świętej drogi, która w formie litery Z przebiegała cały święty okręg, prowadząc do wielkiego teatru w północno-zachodniej jego stronie.

Kanał Koryncki – kanał wodny żeglugi morskiej w Grecji, łączący Morze Egejskie (Zatoka Sarońska) z Morzem Jońskim (Zatoka Koryncka). Kanał ten przecina Przesmyk Koryncki, oddzielając tym samym półwysep Peloponez od głównej części Grecji, czyniąc go faktycznie wyspą. Niemal u wylotu Kanału Korynckiego leży miasto Korynt. Dzięki niemu niektóre statki mogą zaoszczędzić 400 km podróży, którą musiałyby odbyć wokół Peloponezu. Jego szerokość sprawia, że jest on zbyt wąski dla nowoczesnych dużych jednostek. Kanał używany jest głównie przez statki turystyczne. Rocznie pokonuje go około 11 000 statków. Ponadto przez kanał został przerzucony most samochodowy i kolejowy. Kanał Koryncki został otwarty w 1893r. Ma 6343m długości, 80m wysokości, 23m szerokości i ok.8m głębokości.

Zwiedzanie tzw. Argolidy uważanej za kolebkę cywilizacji mykeńskiej. Epidavros-starożytne greckie miasto w Argolidzie na Peloponezie nad Zatoką Sarońską. Znajduje się tam najlepiej zachowany grecki teatr z 52 rzędami siedzeń ułożonych w dwóch kondygnacjach (po 32 i 20), zbudowany przez Polikleta Młodszego około 300 p.n.e., który mógł pomieścić 14 tysięcy widzów i gdzie co 4 lata odbywały się agony sportowo-dramatyczne zw. Asklepiami; okrągła orchestra, otoczona rowem odprowadzającym wody deszczowe, była z jednej strony zamknięta wysokim na 4 m proscenium. Widownia teatru jest swoistym fenomenem akustycznym. Wypowiedziane szeptem słowo, szelest papieru, moneta rzucona na scenę w jej centralnym punkcie są dobrze słyszalne na całej widowni, bez względu na miejsce zajmowane przez widza. Według jednej z hipotez teatr zawdzięcza tę unikalną akustykę budowniczemu, który miał stworzyć potężny system rezonatorów, poprzez wbudowanie pod siedzeniami widowni ogromnej liczby pustych naczyń.

Nafplio - pierwsza stolica Grecji, położone nad zatoką Argolidzką jest stolicą nomosu Argolida. Miasto posiada typowo śródziemnomorski klimat. Wąskie, kamienne uliczki wspinają się po wzgórzu a jasne kamieniczki otoczone są kwiatami i zielenią. Nad miastem góruje rozległa twierdza Palamidi. Niedaleko od brzegu, w porcie, wzniesiony na wysepce w zamek Bourtzi. Zbudowany przez Wenecjan w 1473 roku dla ochrony przed inwazją od morza, następnie w posiadaniu tureckim, służył wtedy także jako więzienie. Zdobyty przez Greków w XIX wieku, służył jako forteca podczas oblężenia miasta. W latach 1930-1970 mieścił się tu luksusowy hotel. Obecnie zamek dostępny jest dla zwiedzających.

Mykeny - starożytne miasto greckie znajdujące się w północno-wschodniej części Peloponezu. W drugiej połowie II tysiąclecia p.n.e. ośrodek kultury mykeńskiej. Miasto było zamieszkane przez Achajów, po zniszczeniu przez Dorów straciło znaczenie. Mitycznym królem Myken był Agamemnon. Zabudowania położone na zboczu wzgórza otaczają potężne mury cyklopowe, do wnętrza których prowadziła m.in. Lwia Brama. Do najbardziej znanych grobowców odnalezionych na terenie nekropolii należą Skarbiec Atreusza, zwany też grobem Agamemnona. Wnętrze grobowca przykryte jest pozorną kopułą o średnicy 14,6 m i wysokości 13,3 m, którą uzyskano dzięki układaniu kolejnych warstw kamieni (w sumie 33) ze stopniowym przybliżaniem ich do siebie, jedynie powyżej nadproża nad drzwiami nie ułożono warstwy kamieni. W miarę budowy kopuły obsypywano ją ziemią zapewniając stabilność konstrukcji. Po pogrzebie cały tolos wraz z dromosem zasypano ziemią. We wnętrzu Skarbca Atreusza od kopuły odchodzi wąski korytarzyk do wykutego w skale małego pomieszczenia (ossuarium), prawdopodobnie miejsca wcześniejszych pochówków.

Na terenie ruin starożytnego miasta znajdują się pozostałości doryckiej świątyni Apollina, wzniesionej ok. 540 r. p.n.e. Nad ruinami wznosi się wzgórze Akrokorynt, na którym istniała w starożytności słynna na cały świat grecki świątynia Afrodyty, znana jako miejsce sakralnej prostytucji. Świątynia nie zachowała się do naszych czasów - na Akrokoryncie znajdują się ruiny późniejszej, średniowiecznej twierdzy. Według panującej na ten czas mody, każdy mieszkaniec, którego tylko było stać, pragną mieć swój posąg. Zaczęto je wykonywać hurtem, były do siebie bardzo podobne. Dorabiano tylko głowę właściciela, stąd się wzięły posągi bez głów, które można oglądać w muzeum.

Sunion - przylądek w Grecji u południowo-wschodnich wybrzeży Attyki. Znajdują się tu ruiny świątyni Posejdona. Miejsce to znane jest też jako punkt widokowy do obserwacji zachodów słońca. Na skale wznoszącej się na ponad 60 m nad lustrem Morza Egejskiego w epoce archaicznej znajdował się ołtarz otoczony kolosalnymi kurosami. Budowę świątyni rozpoczęto na początku V wieku p. n. e., jednak w 490 r. p. n. e. została ona zniszczona przez Persów jeszcze przed ukończeniem. Ostatecznie budowlę wzniesiono w 440 r. p. n. e. Do dziś zachowało się 16 doryckich kolumn dawnej świątyni.

W tej notce chciałabym zawrzeć kilka informacji, które nie dotyczą opisu zwiedzanych obiektów. * piękną panoramę Aten możemy podziwiać z Akropolu ( wykaz darmowych wstępów - http://odysseus.culture.gr/h/3/eh355.jsp?obj_id=2384) lub z któregoś ze wzgórz np. Filopapou, położonego w parku. Widok jest wspaniały zwłaszcza nocą, widać znakomicie oświetlone wzgórze Akropolu, jeśli ktoś się dobrze wpatrzy to ujrzy na boku wzgórza twarz Mona Lizy(gra świateł i cienia). W mieście istnieje podobno zakaz budowania bardzo wysokich budynków, aby żaden z nich nie zasłaniał Akropolu. * Poruszanie po mieście nie stanowi większych trudności. Wystarczy posiadać plan miasta z trasami metra i autobusów a na pewno dotrzemy do celu. Należy jednak uważać na ludność miejscową, aby uniknąć kradzieży. Ja na każdym kroku widziałam potencjalnych złodziei. Może to wynika z nieufności do ludzi o innym kolorze skóry. Nie radzę wychodzić po zmroku samemu, ponieważ to pora, w której ludność miejscowa wylega na ulice w większych grupach a wtedy o kłopoty nie trudno. * W mieście jak zresztą w każdej wielkiej metropolii jest strasznie brudno. * Kilka minut przed pełną godziną rozpoczyna się zmiana warty pod Grobem Nieznanego Żołnierza - obowiązkowy punkt każdej wycieczki. * Polecam wizytę na pchlim targu - mieszanka towarów jak i narodowości jest niesamowita.

Jak wyglądała by dzisiejsza Europa gdyby nie Akropol ateński czy starożytna agora? To tutaj ponoć wszystko się zaczęło, tu powstała kultura i obyczajowość, która rozlewała się na całą Europę. Nie sposób zatem pominąć tego miejsca w swych planach podróżniczych...

Ateny to stolica Grecji, jeden z najważniejszych ośrodków turystycznych Europy. Początek Atenom dał zamek warowny z okresu mykeńskiego (połowa II tysiąclecia pne) powstały na wzgórzu Akropolis (górne miasto). Wokół niego z czasem powstał rozległy ośrodek z agorą, gmachami urzędowymi i licznymi świątyniami. Sam Akropolis (Akropol Ateński) stał się natomiast miejscem kultu.

W czasach starożytnych Ateny były 100-tysięcznym, demokratycznym państwem - miastem. Były wówczas centrum umysłowym (Sokrates, Platon, Arystoteles) i politycznym całej Grecji, promieniującym na ówczesny świat. Poźniej Ateny straciły nieco na znaczeniu, szczególnie podczas panowania Turków, by w XIX wieku znów stanąć na szczycie i zyskać miano stolicy niepodległej Grecji.

Śladem bogatej historii Aten jest szereg wspaniałych zabytków. Najważniejszym jest chyba Akropol ateński - wapienne wzgórze z zachowanymi ruinami świątyń antycznych. Najbardziej charakterystycznym elementem jest tu Partenon - dorycka świątynia zbudowana z inicjatywy wielkiego Peryklesa w latach 447-32 pne, na cześć bogini Ateny Dziewicy, patronki miasta. Najwspanialszy widok na Akropol roztacza się wieczorną porą, kiedy efektownie podświetlone budowle stojące na wzgórzu tworzą niezapomniane wrażenie.

Poniżej Akropolu zachowała się starożytna agora z halą kolumnową, zaś na północny zachód od tego miejsca odwiedzić można dzielnicę Keramejkos z antyczną nekropolią. Do dnia dzisiejszego nadal widnieje tu wiele nagrobków, a w miejscowym Muzeum eksponowane są dzieła sztuki i skarby odnalezione w grobach.

Warto też zajrzeć do dzielnicy Hadrianopolis pochodzącej z okresu rzymskiego. Ostały się tutaj Łuk Hadriana i ruiny Świątyni Zeusa Olimpijskiego, ukończonej w 131 roku ne przez cesarza Hadriana. Choć dzisiaj możemy tu oglądać zaledwie kilkanaście kolumn, była to największa świątynia starożytnej Grecji. Zdobiły ją 104 kolumny i 2 posągi - Zeusa oraz Hadriana.

Ateny to nie tylko kolebka cywilizacji europejskiej, to tutaj odbyły się pierwsze w dziejach ludzkości Letnie Igrzyska Olimpijskie - najważniejsze zawody sportowe. Było to w kwietniu 1896 roku i choć ówczesna Grecja borykała się z poważnymi problemami gospodarczymi, pokonano przeszkody i pierwsze nowożytne igrzyska zostały rozegrane w kraju, w którym narodziła się idea olimpijska. Dziś można zwiedzać Kalimarmaron - stadion olimpijski będący główną areną zmagań pierwszych nowożytnych olimpijczyków.