Katowice to stolica konurbacji górnośląskiej, leżąca w centralnej części województwa śląskiego, na skrzyżowaniu wielu tras, m.in. autostrady do Krakowa. Zarówno przyjazd do Katowic, jak i wyjazd do jakiegokolwiek miasta w okolicy bliższej i dalszej nie stanowi żadnego problemu. Niemal cały Górny Śląsk pokrywa gęsta sieć autobusów miejskich, tramwajów, PKS-ów i pociągów, umożliwiających dogodną komunikację. 

Historia Katowic rozpoczęła się stosunkowo niedawno, toteż nie odnajdziemy zabytków gotyckich czy renesansowych, za to miasto oferuje wiele innych ciekawych atrakcji. Rozwój wsi Katowice rozpoczął się w połowie XIX wieku, wraz z rozwojem kolei berlińskiej wiodącej do Mysłowic. Prawa miejskie zostały nadane w roku 1865 i od tej pory Katowice szybko zyskiwały na znaczeniu. Wkrótce wyniesiono je do rangi powiatu. Pierwszy monumentalny obiekt powstał w latach 1856-58 i był to kościół ewangelicki przy ul. Warszawskiej, następnie wybudowano neogotycki kościół Najświętszej Marii Panny przy ul. Mariackiej (1870 rok) i kolejne budowle sakralne. 

Szczególnie intensywny rozwój nastąpił w latach międzywojennych, kiedy to Katowice stały się największym centrum gospodarczym w Polsce, a przy tym stolicą najbogatszego regionu. Nic więc dziwnego, ze jak grzyby po deszczu rosły nowe obiekty infrastruktury miejskiej, nowe dzielnice i osiedla willowe, wytyczając nowe kierunki w polskim budownictwie i rozwiązaniach architeltonicznych. To tu powstał pierwszy w kraju wieżowiec (Drapacz Chmur), największa polska katedra (Archikatedra Chrystusa Króla), największy pomnik (Powstańców Śląskich), najbardziej oryginalna w swym kształcie Hala widowiskowo - sportowa (Spodek) czy jedyna w Polsce wieża spadochronowa (w Parku Kościuszki). Tym samym są to symbole miasta, rozpoznawane nie tylko w Polsce ale i za granicą. 

Miasto nadal prężnie się rozwija, o czym świadczą coraz to nowocześniejsze rozwiązania architektoniczne i techniczne, przykuwające oko, ale też znacznie ułatwiające życie, np. fascynujące biurowce, zmodernizowane rondo czy trasa średnicowa DTŚ. A przy tym Katowice uchodzące, podobnie jak cały Górny Śląsk, za miasto brudne i zadymione, oferuje wiele cennych pod względem przyrodniczym i rekreacyjnym obszarów zielonych, jak rezerwat Las Murckowski, Dolina Trzech Stawów czy Park Kościuszki.

Z Trondheim jedziemy do Parku Narodowego Saltfjellet–Svartisen, położonego bezpośrednio przy kole podbiegunowym. Park powstał w 1989 roku, a tworzą go wrzosowiska oraz czapy lodowe. 

Najpierw chcemy się udać do jednego z piękniejszych jęzorów lodowca Svartisen – Osterdalsisen. W tym celu łapiemy stopa nad Jezioro Svartisvant, później idziemy wzdłuż niego jakąś godzinkę, jeszcze później kolejne 3 km i już widzimy wspomniany wyżej jęzor spływający do Jeziora Osterdalsvatnet. Wszystko to wygląda bardzo fajnie, a i ludzi znacznie mniej niż przy Jostedalu. Spędzamy tutaj jakieś 2 godzinki i wracamy – niestety tą samą drogą.

Jako następny cel w okolicy Parku obieramy sobie jaskinie: Gronligrotte i Setergrotte. Pierwsza z nich to najczęściej odwiedzana przez turystów jaskinia Norwegii. Wzdłuż całej trasy zawieszony jest kabel z żarówkami, a "główny punkt programu" to ogromny granitowy głaz, zawleczony tutaj przez wody lodowcowe z odległości conajmniej paru kilometrów. Zwiedzanie jaskini z przewodnikiem trwa około 30 minut i nie przedstawia żadnych trudności.

Sprawa ma się zupełnie inaczej w przypadku Setergrotty. Tutaj turyści dostają już kombinezony, gumiaki oraz kaski z czołówkami. Zwiedzanie trwa dobre 2 godziny, jest też trudniejsze niż te poprzednie – tym samym dostarcza o wiele więcej wrażeń :)

W miasteczku Bodo decydujemy się kupić bilety na nocny rejs na wyspę Moskenesoy należącą do archipelagu Lofotów. Wypływamy o 23.55 i parę minut później naszym oczom ukazują się już Lofoty. 

Ostre, poszarpane, skaliste turnie wyglądają naprawdę niesamowicie w tej nocnej scenerii. Rejs trwa 3 godziny i gdy dopływamy robi się już zupełnie widno. Chcemy od razu gdzieś ruszać, ale zmęczenie bierze niestety górę i rozbijamy namioty. Budzimy się po paru godzinach i kierujemy się na południe wyspy do wioseczki o najkrótszej w Norwegii (i na całym świecie) nazwie A. Sama wioska składa się z kilkunastu pomalowanych na czerwono chatek rybaków i szeregu drewnianych rusztowań na których suszy się złowione dorsze. W A znajduje się także Muzeum Norweskich Wiosek Rybackich i Norweskie Muzeum Sztokfisza (cokolwiek to oznacza). Po południu decydujemy się podejść do chatki Munkebu – należącej do Norweskiego Towarzystwa Górskiego, aby następnego dnia zaatakować Harmanndalstinda (1029 m npm) – najwyższą górę Lofotów.

Po 2 godzinach marszu w upale zdobywamy "zawrotną" wysokość 450 m i tym samym dochodzimy na miejsce. Tutaj doznajemy szoku. Chatka ta (pozbawiona stałej opieki gospodarza, klucze wypożycza się we wsi na dole) jest wyposażona lepiej niż niejedno nasze schronisko. Na podłodze dywaniki, sofy do siedzenia, łóżka ze świeżą pościelą, zasłonki w oknach, piec oraz gaz do gotowania. Takiego luksusu dawno nie kosztowaliśmy, a to wszystko za 50 NOK na łebka. Gadamy do późna w nocy, obmyślając plan jutrzejszego ataku.

Rankiem przeżywamy niestety kolejny szok – po pięknej słonecznej pogodzie ani śladu. Leje jak z cebra, a mgła ogranicza widoczność do 10 metrów. Przesiadujemy cały dzień w "pałacu" czekając na poprawę pogody, która jednak nie nadchodzi. Na dodatek dostajemy jeszcze SMS-a od kumpli, którzy już zeszli – piszą oni, iż załamanie pogody ma trwać kilka dni. Chyba mają rację następnego dnia pogoda nie poprawia się ani o jotę. Decydujemy się porzucić plany wejścia na Harmanndalstinda i schodzić w dół. Wybieramy inną drogę niż wchodziliśmy i kierujemy się do Reine. To podobno najbardziej malownicze miejsce w całej Norwegii.

Wioseczka ta usadowiła się na połączeniu fiordu Reine z otwartym morzem. Wspomniany fiord otaczają wychodzące prosto z wody skalne pionowe ściany sięgające setek metrów. Niestety stale towarzyszy nam kapryśna pogoda – pada i tylko czasami przez gąszcz chmur przebijają się promienie słoneczne. To też ma swój urok i robimy parę niezłych fotek.

Katowice to stolica konurbacji górnośląskiej, leżąca w centralnej części województwa śląskiego, na skrzyżowaniu wielu tras, m.in. autostrady do Krakowa. Zarówno przyjazd do Katowic, jak i wyjazd do jakiegokolwiek miasta w okolicy bliższej i dalszej nie stanowi żadnego problemu. Niemal cały Górny Śląsk pokrywa gęsta sieć autobusów miejskich, tramwajów, PKS-ów i pociągów, umożliwiających dogodną komunikację. 

Historia Katowic rozpoczęła się stosunkowo niedawno, toteż nie odnajdziemy zabytków gotyckich czy renesansowych, za to miasto oferuje wiele innych ciekawych atrakcji. Rozwój wsi Katowice rozpoczął się w połowie XIX wieku, wraz z rozwojem kolei berlińskiej wiodącej do Mysłowic. Prawa miejskie zostały nadane w roku 1865 i od tej pory Katowice szybko zyskiwały na znaczeniu. Wkrótce wyniesiono je do rangi powiatu. Pierwszy monumentalny obiekt powstał w latach 1856-58 i był to kościół ewangelicki przy ul. Warszawskiej, następnie wybudowano neogotycki kościół Najświętszej Marii Panny przy ul. Mariackiej (1870 rok) i kolejne budowle sakralne. 

Szczególnie intensywny rozwój nastąpił w latach międzywojennych, kiedy to Katowice stały się największym centrum gospodarczym w Polsce, a przy tym stolicą najbogatszego regionu. Nic więc dziwnego, ze jak grzyby po deszczu rosły nowe obiekty infrastruktury miejskiej, nowe dzielnice i osiedla willowe, wytyczając nowe kierunki w polskim budownictwie i rozwiązaniach architeltonicznych. To tu powstał pierwszy w kraju wieżowiec (Drapacz Chmur), największa polska katedra (Archikatedra Chrystusa Króla), największy pomnik (Powstańców Śląskich), najbardziej oryginalna w swym kształcie Hala widowiskowo - sportowa (Spodek) czy jedyna w Polsce wieża spadochronowa (w Parku Kościuszki). Tym samym są to symbole miasta, rozpoznawane nie tylko w Polsce ale i za granicą. 

Miasto nadal prężnie się rozwija, o czym świadczą coraz to nowocześniejsze rozwiązania architektoniczne i techniczne, przykuwające oko, ale też znacznie ułatwiające życie, np. fascynujące biurowce, zmodernizowane rondo czy trasa średnicowa DTŚ. A przy tym Katowice uchodzące, podobnie jak cały Górny Śląsk, za miasto brudne i zadymione, oferuje wiele cennych pod względem przyrodniczym i rekreacyjnym obszarów zielonych, jak rezerwat Las Murckowski, Dolina Trzech Stawów czy Park Kościuszki.