Jeziora Plitvickie (Plitvicka Jezera) - park narodowy który powstał w 1949 r. leży w regionie Lika, przy trasie Zagrzeb - Split. Jest to zespół 16 tarasowo ułożonych jezior znajdujących się na różnych wysokościach połączonych ze sobą 92 wodospadami, niezliczone strumyki i strumienie, potoki oraz rzeczki, stawy i dzikie rozlewiska. Dwa największe jeziora - Kozjak i Proscansko zajmują prawie dwie trzecie wodnego obszaru parku. Największy wodospad ma 72m wysokości. Jeziora mienią się kolorami od zielonego do niebieskiego, tworząc wraz z otaczającą zielenią niezapomniane widoki. Nie sposób oddać ani na papierze, ani na fotografii urody Jezior Plitvickich. Trzeba je zobaczyć, zwiedzać spokojnie co najmniej przez kilka dni, najlepiej z mapą w ręku, by nie przeoczyć żadnego zakątka. Park jest odwiedzany rocznie prawie pół miliona osób, drugie tyle marzy o powtórnym tu przybyciu. Warto wiedzieć, że niezwykłą scenerię Jezior Plitwickich wykorzystują producenci filmów o tematyce indiańskiej. Park można zwiedzać na różne sposoby. Wokół górnych jezior, na trasie o długości 6km, kursuje pociąg panoramiczny, który jednorazowo zabiera stu pasażerów. Inną możliwością są stateczki spacerowe kursujące po jeziorach. Choć bardzo łatwo ulec czarowi darmowego jeżdżenia po parku - ani statek, ani tym bardziej pociąg nie zastąpią pieszej wędrówki. Szlaki wiodą świeżo ułożonymi drewnianymi ścieżkami, brzegi są raczej strome i skaliste, toteż dla turystów utworzono specjalne kładki i mostki, co dodatkowo potęguje wrażenie niezwykłości zwiedzanego miejsca. Najlepiej na zwiedzanie Parku Narodowego Plitwice poświęcić dwa, trzy dni. Wtedy można wyznaczać sobie niezbyt długie trasy wędrówki z częstymi postojami nie tylko na odpoczynek, ale przede wszystkim na napawanie się zniewalającymi widokami.Za niewielkie pieniądze można zatrzymać się na nocleg w którymś z pobliskich kampingów, lub w droższych hotelach dyskretnie wkomponowanych w górzysty krajobraz. Ci, którzy spieszą po słońce na chorwackie wybrzeże, mogą przejść trasę skróconą, która zajmuje trzy, cztery godziny. Jeziora dzielą się na górne i dolne. Początek górnym dają dwa potoki: Bijela Rijeka i Crna Rijeka, które, łącząc się koło wioski Plitwicki Lescowac w rzekę Maticę, wpadają kilometr dalej, na wysokości 639 metrów n.p.m., do 2,5 kilometrowego Jeziora Proščanskiego. Stąd kaskadami spływają do położonych coraz niżej jezior, aż do największego z nich, Kozjak, o powierzchni 82 ha. Na jego środku leży malutka wysepka dodająca jezioru uroku i tajemniczości. Wokół jezior dolnych jest nieco mniej lasów, ale krajobraz jest tu znacznie bardziej romantyczny. Zasilający te jeziora Plitwicki Potok spada w 80-metrową przepaść z hukiem rozbijając się o skały. Wody płyną dalej kanionem rzeki Korany tworząc cztery kolorowe kaskady: od bieli poprzez jasną zieleń, turkus i błękit po granat i ciemny granat. Między jeziorami napotykają skalne progi, z których spływają bajecznymi wodospadami. Najbardziej znane to Batinovački, Kozjački, Galovački, zaś w obrębie jezior dolnych: Milanovački, Milke Trnine, Velike Kaskade i Sastavci. Wśród gór, niejednokrotnie ukryte za ścianą spienionej wody, znajdziemy też liczne jaskinie, w których oglądać można bajecznie skonstruowane przez naturę stalagmity i stalaktyty. Najciekawsze z nich to Modra Pećina, Karanska, Golubinjača, Šupljara i Kaluberova Pećina. Park plitwicki na szczęście nie ucierpiał podczas wojny domowej. Nadal można spotkać w nim niedźwiedzie, wilki, rysie, żbiki i wydry. Turyści często opowiadają, że w wodzie widzieli krokodyle. Po bliższej obserwacji okazują się one... pniami drzew pokrytymi białym wapiennym szlamem. Teren parku to także miejsce, które upodobało sobie ptactwo, między innymi puchacze, sokoły wędrowne, głuszce, gołębie skalne, zimorodki. W przezroczystej wodzie bez problemu dostrzeżemy rozkoszujące się wolnością ryby.

Rzeka Krka bierze początek w Górach Dynarskich, niedaleko Knina, po czym spływa w stronę Adriatyku, gdzie - po 72,5km biegu - kończy żywot w śibenskim kanale. Utworzony w 1985 r. Park Narodowy Krka jest o powierzchni 111km2 i obejmuje jej większy odcinek, od Knina po Skradin. Najciekawsze fragmenty, znane ze zjawisk krasowych, to odcinek od Visovaćkiego jezera po Skradin i na północ od Visovaćkiego jezera. Ciekawostką przyrodni-czą jest ciąg wodospadów (główne to Skradinski buk i Rośki slap) i dolina rzeki przybierająca gdzieniegdzie postać kanionu. Atrakcje stworzone przez człowieka to przede wszystkim klasztory: na wyspie Visovac i na północ od wodospadu Rośki slap. Wejścia do parku są dwa: w Skulidinie i Lozovacu. Większą popularnością wydaje się cieŹszyć Lozovac z gigantycznym parkingiem i rozbudowaną infrastrukturą turystyczną gdzie znajdują się lokale gastronomiczne, kantor, sklepy z pamiątkami itd. Od 9.00 do 17.00 co 20 min odjeżdża stąd autobus (w cenie biletu) do najczęściej odwiedzanego miejsca w parku - wodospadu Skradinski Buk. Do wodospadu można także dotrzeć statkiem ze Skulidina (rejs wliczony w cenę biletu; wypływa o każdej pełnej godzinie- drodze mijamy ruiny rzymskiego akweduktu na prawym brzegu). Zwiedzanie wodospadów rozpoczynamy przy wodospadzie Skradinski buk zorganizowano ścieżkę dydaktyczną czyli ciąg drewniaŹnych pomostów prowadzonych przez zalesione rozlewiska. Jej przejście zajmuje do godziny, w zależności od tempa marszu Zacząć można przy zabudowaniu (nieopodal miejsca, w któŹrym działa bezpłatne minimuzeum z wystawą dawnych urządzeń przemysłu wodnego, obŹsługa często je włącza). Wodospad - ciąg 17 kaskad o łącznej wysokości 45,7m, rozciągających się na 800m - jest nieopodal jeziora, (miejsce do kąpieli pod wodospadem). Aby zwiedzić inne części parku, 11 zęba dodatkowo płacić. Powyżej wodospadu rzeka przeobraża się w rozlegle Visovaćko Jezero, znane z wysepki, na której w cieniu pinii stoją zabudowania klasztoru Franciszkanów. Historia osadnictwa na wyspie zaczęła .u; w XIV w., kiedy pojawili się pustelnicy. W 1440 r. uciekli. Przez 5 lat zabudowania pozoŹstawały niezamieszkane, po czym wprowadzili się do nich mnisi. Kościół wzniesiony zoŹstał pod koniec XVII w, a dzwonnica z czworobocznym szpikulcem, z lewej, w 1728 r. Na wyspę można dotrzeć statkiem kursującym od Skradinskiego. Dalej w górę rzeka nieco się zwęża. Powyżej pojawia się kolejny duży wodospad - Rośki Slap. Nie jest to pojedynczy uskok, lecz seria kaskad, strumyków i utworzonych przez nie wylewek rozciągających się na obszarze u długości 650m i o szerokości l km) m. Ogólna wyŹsokość wodospadu wynosi 25,5m, a ostatnia kaskada (największa) spada do rzeki z wysokości 15m. Do wodospadu pływają te same statki, co na wyspę z klasztorem. W miejscu największego zwężenia na praŹwym brzegu (czyli z lewej strony, jeśli płynie się do Kiśkiego slapu) wznoszą się ruiny zamku Babin grad, a naprzeciwko - ruiny zamku Kamićak i kościół św. Mikoluja (crkva sv. Nikole). Bardzo malowniczy jest odcinek Krki ponad Rośkim Slapem. Przez następne 11km rzeka przedziera się przez wąski i głęboki na 150-200m kanion. Rozszerza się tylko w jednym miej-scu na prawym brzegu. Stoi tu prawosławny klasztor Krka (inaczej: Klasztor św. Archanioła Gabriela), którego dzieje sięgają początków XV w., kiedy był własnością siostry serbskiego władcy Jeleny Śubić. Zabudowania w obecnej postaci pochodzą z XVIII w, choć zachowała się część XIV-wiecznego wyposażenia. Nieco niżej, na wysokim lewym brzegu uwagę zwra-cają ruiny starego chorwackiego zamku Bogićin (Vilingrad) z XIV w. (dojście ścieżką z wio-ski o tej samej nazwie).

Archipelag Kornati na zwiedzenie którego wybieramy się z Biogradu – naszego miejsca wypoczynku – składa się z 149 wysepek, wysepek i raf rozłożonych na obszarze 320 m2, pomiędzy wyspą Dugi otok na północnym wschodzie, wyspą Zirje na południowym wschodzie i wyspami Paszman, Vrgada i Murter na północy i północnym wschodzie. Wapienne wyspy nie mają żadnych źródeł ani cieków wodnych. Wegetacja jest bardzo rzadka z powodu nierównomiernemu rozłożeniu opadów i temperatur w czasie letnim. Morze w okolicy Kornat jest jednym z najobficiejszych obszarów rybackich. Park narodowy Kornati zawiera 89 wysep, wysepek i raf, które zawierają 2/3 archipelagu Kornati. Obszar ten był ogłoszony parkiem narodowym w roku 1980, geomorfologicznym charakterystyka, różnorodności życia morskiego oraz pozostałym cudom przyrody. Park pełni funkcję naukową, kulturalną, kształcącą oraz wczasową. Jednak turystyka i wczasy są tutaj ograniczone, zwiedzanie oraz zakwaterowanie muszą się kierować regulaminem parku narodowego. W parku jeszce nie wytworzyła się stała osada, lecz osady tu istnieją. Miejscowi obywatel zamieszkują je tylko podczas zbiorów. Mnóstwo obywateli wynajmuje swe domy na dłuższy okres. W Kornati jest do dyspozycji kilka hoteli sezonowych. turyści, którzy przypływają tutaj łodziami, muszą wejść do parku przez Vrata od cieśniny Opata na recepcję w Szpraljin stan. Wiatry w parku nie są niebezpieczne czy nieprzyjemne, lecz polecamy poświęcić uwadze przypływanie do parku. Marynarze muszą ciągle uważać na skaliste rafy i płycizny, które niekiedy trudno zauważyć. Podczas lata staje się problemem wysoka ilość turystó, które przepełniają dobrze chronione zatoki. Morze jest często bardzo głębokie do zarzucenia kotwicy. Przepływ nocny nie polecamy w żadnym wypadku.

Półwysep Kamenjak jest sporym rezerwatem przyrody o niespotykanej formie, kształtem przypominający amebę. Jest położony właściwie na końcu Istrii kilkanaście kilometrów od naszego miejsca zamieszkania w Medulinie. śkąd rozlega się widok na otwarte morze oraz można podziwiać różnorodne formy skalne wynurzające się z morza. Dzięki wapiennemu podłożu i okolicznym prądom ukształtował się tam niezwykła linia brzegowa tworząca fantastyczne zatoczki. Latem pełno jest tutaj turystów wykorzystujących zaciszne i przytulne zatoczki chroniące ich przed silnymi wiatrami od morza.. Kamenjak jest miejscem urokliwych widoczków.

To starożytne miasto położone jest na ośmiu wzgórzach, w południowej części półwyspu Istria. Tutaj też jest również centrum turystyczne Istrii pod względem klasy i ilości występujących tam zabytków - jej najważniejsze miasto. Pula to doskonałe miejsce na wycieczki do pobliskich miejscowości jak Rovinj czy Poreć, więc możemy w każdej chwili wsiąść w autobus wycieczkowy i udać się na zwiedzanie tego miasta. Będąc w Puli należy zwiedzić rzymski amfiteatr z I wieku wraz znajdującym się w jego podziemiach muzeum. W Amfiteatrze odbywały się niegdyś walki rzymskich gladiatorów na których mogło zasiadać, na jego kamiennych ławkach, nawet 20 000 widzów. W chwili obecnej amfiteatr tętni życiem, tutaj można obejrzeć najważniejsze festyny, festiwale i pokazy, jakie odbywają się w mieście. W średniowieczu odbywały się tu turnieje rycerskie. Warte obejrzenia są mury miejskie, bramy, Łuk Sergiusza, klasztory i kościoły. Pula to prawdziwy raj dla turystów, którzy lubią zwiedzać. Zabytkiem światowej klasy jest rzymski Łuk Sergiusza, wzniesiony w latach 29-27 p.n.e. Jest on również nazywany "Złotą Bramą" ze względu na jego bogatą ornamentykę i złocone zdobienia. Wędrując po wąskich, kamiennych uliczkach miasta, należy znaleźć czas na zwiedzenie Świątyni Augusta, wzniesionej na antycznym Forum Puli, na cześć cesarza Augusta. Jest ona typowym przykładem rzymskiej świątyni. W ostatnich latach II wojny światowej świątynia prawie została zniszczona przez bombę. Całość zrekonstruowano w latach 1945-1947. Miasto było otoczone murem, można się było do niego dostać przekraczając jedną z dziewięciu bram. Do tej pory dobrze zachowała się Bliźniacza Brama, która swą nazwę zawdzięcza dwóm identycznym łukom, przez które niegdyś wjeżdżało się do miasta. Dziś brama prowadzi do muzeum archeologicznego. Oryginalne zabytki, szeroka oferta rozrywek oraz bliskość popularnych nadmorskich kurortów, jak Rovinj i Porec, sprawiają, że Pula jest miejscem niezwykłym, z pewnością wartym do odwiedzenia.

To wielkie miasto portowe jest przemysłowym, transportowym i turystycznym ośrodkiem. Leży niedaleko ujścia rzeki Krka do morza (zatoka Szibenik). Jadrańska magistrala schodzi się tutaj z szosą na Knin i Drnisz i przechodzi tędy kolej żelazna Zagrzeb-Knin-Split. Dostęp do portu wiedzie przez 11 kilometrowy i aż 30 m głęboki kanał Św. Ante. W okolicy znajdują się hotele, apartamenty oraz miejsca do biwaku. Przy kanale Szibenik rozciąga się plaża w okolicy przylądku Jadrija. Szibenik dzięki najlepszemu położeniu i malowniczej rozległej zatoce ma prominentną pozycję między chorwackimi miastami na jaderskim wybrzeżu. Pod ochroną twierdzy Św. Mihovil, która pod nazwą Św. Anna ciągle dominuje nad miastem, rozwinął się jako stara chorwacka osada. Szibenik jako Castrum Sebenici w roku 1066, kiedy odwiedził je król chorwacki Petar Kreszmir IV. Średniowieczna osada z gęstą i nieprawidłową siecią uliczek oraz alejami rozwinęła się pod wzgórzem z twierdzą Św. Anna. Osada miała zabezpieczony statut miasta i swą własną diecezję z roku 1298. Od początku grała bardzo ważną aż strategiczną rolę w walkach pomiędzy rzeszą bizantyjską i Wenecką republiką. Wenecjanie obsadzili ją w roku 1412 po trzyletnim obleganiu. I została pod ich władzą do roku 1797, kiedy cała Dalmacja stała się częścią monarchii austriackiej. Pod koniec 1 wojny światowej, w roku 1918 stał się Szibenik częścią Jugosławii. Miasto z śródlądowa chronione jest twierdzami Św. Ana (pierwotnie Św. Mihovil), Św. Ivan i Szubiczevac, a od morza twierdzą Św. Nikola. Wszystkie zostały zbudowane z powodu inwazji tureckich. Każda twierdza jest unikanym arcydziełem architektonicznym, a zwłaszcza twierdza Św. Nikola, znajdująca się przy wejściu do kanału Św. Ante, która jest jedną z najbardziej osobliwych twierdzy na wschodnim wybrzeżu Jadranu. Ponadto oprócz twierdzy Szibenik oferuje mnóstwo zabytków kulturalnych i historycznych, między innymi pałac Foscolo, miejski budynek z arkadami, kilka kościołów z okresu od XIV do XX stulecia. Pałac Biskupi i pomnik architekta Juraja Dalmatinaca. Największym i najważniejszym zabytkiem jednak jest katedra Św. Jakov, zbudowana między 1431-1536 rokiem. Swym ciekawym charakterem ma bardzo duże znaczenie nie tylko w chorwackim, ale także w ogólno europejskim kontekście architektonicznym. Cała zbudowana jest z kamienia i płyt kamiennych bez użycia przylegających materiałów. W kombinacji z renesansowym miejskim ratuszem, oraz niedalekich kościołów i pałacu Królewiczów, uformował się tutaj najpiękniejszy rynek z dziedzictwa architektury Chorwacji. Okres przeszłości skolekcjonowany jest w miejskim muzeum. Obszar w okolicy Szibeniku jest znany z licznych malowniczych osad i piękną przyrodą, zwłaszcza w Narodowym parku Krka i Archipelagu Kornati. Bora wieje w kanale Św. Ante w silnych porywach, dlatego zabronione jest tutaj zarzucanie kotwicy.

Miasteczko z portem na prawym brzegu rzeki Krka w kierunku północnym od Szibenika. Głównym czynnikiem ekonomicznym jest rolnictwo, uprawa winogron, ogrodnictwo i ruch turystyczny (stąd można wyruszyć w pieszą wędrówkę lub rejsem po rzece Krka w kierunku rezerwatu Wodospady Krka). Miasto to chroniony zabytek, gdzie znajduje się zarząd Parku narodowego Krka i punkt wyjściowy dla jego odwiedzin. Organizowany ruch turystyczny rozpoczął się rozwijać w roku 1960. Na miejscu współczesnego Skradiny stała kiedyś osada illyrska zwana Scardona. W okresie rzymskim było ono miejskim dystryktem i od 6. stulecia do roku 1830 siedzibą diecezji. Skardin został zniszczony przez Awarów i Słowian w roku 615 i wyludniony Turkami w roku 1522. Nad miastem leżą resztki fortyfikacji weneckiej.

Biograd na Moru - nowoczesne miasto turystyczne niezwykle popularne dzięki pobliskim cudownym plażom z promem na wyspę Paszman (Tkon) w południowej części kanału Paszman. Ponadto miejscowość jest atrakcyjna dla żeglarzy, ponieważ są tu aż dwie przystanie jachtowe, o powierzchni większej niż samo centrum Biogradu na Moru. Lokalizacja miasta sprawia świetną bazą wypadową na wycieczki do pobliskich przepięknych parków narodowych ze słynnym archipelagiem Kornati na czele. W Biograd na Moru znajduje się mnóstwo malowniczych zakątków. Spacerując urokliwymi wąskimi uliczkami Starego Miasta, dojdziesz do dawnego ratusza, w którym urządzono muzeum z eksponatami dotyczącymi średniowiecznej tradycji miasta oraz znaleziskami archeologicznymi i zbiorami numizmatycznymi. Stare miejskie centrum leży na półwyspie pomiędzy zatoką Boszana na północy i zatoką Soline na południu. Przy wybrzeżu przed miastem znajdują się wysepki Planac i Svieta Katarina. W zatoce Soline otaczają rozległą plażę lasy sosnowe. W mieście i jego okolicy można znaleźć kilka pól namiotowych. Pierwsze wzmianki o Biogradzie pochodzą z połowy X stulecia. W XI stuleciu było ono siedzibą króli chorwackich. W roku 1050 zbudował król Petar Kreszimr klasztor benedyktyński i kościół Św. Iwana. W roku 1102 został w Biogradzie koronowany na chorwackiego króla węgierski król Koloman. W roku 1125 zburzyli miasto Wenecjanie. W Biogradzie panowali w latach 1409-1797. W roku 1646 miasto zostało zniszczone przez same wojsko chorwackie, kiedy ustępowali podczas wojen wenecko-tureckich. Muzeum miejskie wystawia liburskie oraz rzymskie odkrycia i resztki średniowiecznego miasta królewskiego, lecz specjalną atrakcją są odkryte artefakty z przeciągu XVII stulecia i odkrycia zatopionych statków. Port chroniony jest przed wiatrami z wszystkich kierunków oprócz zachodniego. Nabrzeże w porcie zajęte jest przez regularne wodne połączenia. Zarzucić kotwicę można na nabrzeżu, na południe od stacji benzynowej, która znajduje się w sąsiedztwie nabrzeża promowego i przy molu nabrzeżnym z latarnią morską. Głębokość morza wynosi tu 3 m. Łódki miejscowe zarzucają kotwicę za tamą nabrzeżną. Wolne miejsca można znaleźć w okolicach nabrzeżnego mola, gdzie jest jednak morze dosyć płytkie. Pobyt w Biograd na Moru to wiele atrakcyjnych możliwości spędzania wolnego czasu.

To centrum turystyki z ogromną liczbą możliwości zakwaterowania na polach namiotowych czy w hotelach, pensjonatach oraz w kwaterach prywatnych. Medulin położony jest w zatoce o tej samej nazwie między półwyspem Kamenjak na południu i Marlera na północy, 15 km na południowy-wschód od Puli. Półwysep Kasztela rozdziela zatokę w jej połowie , a na nim jest malowniczo położone pole namiotowe oraz kamping. Już w starożytności budowali tu swe luksusowe osiedla Rzymiane, a resztki ich można zobaczyć na wybrzeżu półwyspu Viżula. Do zabytków architektury należy kościół parafialny Św. Agnes z XV wieku. Obywatele zajmują się przede wszystkim rolnictwem, rybołówstwem oraz turystyką. Chroniona zatoka Mudlińska jest idealnym miejscem do urządzania biwaków i do kąpieli. Miasto to, znane jest również swoimi koncertami muzyki poważnej, które odbywają się latem. Na smakoszy czeka tutaj około 40 restauracji, które oferują miejscowe specjalności. W Medulinie znajduje się 6 boisk do piłki nożnej oraz stadion atletyczny. Dzięki przyjaznemu klimatowi Medulin stał się świetnym ośrodkiem treningowym. Do pozostałych aktywności sportowych można zaliczyć korty tenisowe, minigolf, bowling, siatkówkę plażową, windsurfing, jachting, rowery wodne, skutery wodne, rowery oraz motocykle, które można wypożyczyć.

Jest to romantyczne miasteczko, położone na małym półwyspie, a ze względu na swoje wyjątkowo malownicze usytuowanie i zabytkową architekturę, nazywane jest także "perłą Adriatyku". To świetny punkt wypadowy na wycieczki do Puli, Poreca, Umagu oraz na słoweńskie wybrzeże. Z portu wypływają statki wycieczkowe na pobliskie wyspy, a największą popularnością cieszą się takie wysepki jak "Dvije Sestrice" (Dwie Siostrzyczki) oraz Mocvara Palud. Są to dwa rezerwaty ornitologiczne, w których można podziwiać wiele fascynujących gatunków ptaków. Polecamy plaże żwirkowe i zatoki, w których zejście do morza jest strome, przez co zaraz przy brzegu woda jest głęboka a takie warunki są sprzyjające wodnym akrobacjom, znajdziemy w Zatoce Skaraba i na Przylądku Rusi. Miasteczko bardzo dobrze dba o turystów, dlatego zatroszczyło się również o komfortowe warunki wypoczynku dla tych, którym przeszkadzają kamieniste plaże. Jeśli zależy nam na wylegiwaniu się na piasku są sztucznie nawiezione i dobrze zagospodarowane plaże usytuowane przy apartamentach Villas Rubin i w Zatoce Kuvi i Uvali Lone. W centrum i przy plaży znajdują się restauracje i kluby nocne, które z pewnością zadowolą każdego wczasowicza i można skosztować chorwackie dania zarówno w luksusowej restauracji, jak i w lokalnej knajpce, o specyficznym, rodzimym klimacie. Rovinj to także doskonałe miejsce dla tych, którzy lubią zwiedzać. Miasto posiada piękną starówkę z kościołem św. Eeufemii z najwyższą dzwonnicą na Istrii. Tutaj w sezonie letnim odbywa się wiele festynów ulicznych, np. pokaz sztucznych ogni, czy uroczystości z okazji święta Eufemii. W południowej części miasta w 1860 roku założono Zlatni Rt z egzotyczną roślinnością i malowniczymi alejami spacerowymi. W sezonie letnim, wiele imprez muzycznych odbywa się w muszlach koncertowych na świeżym powietrzu. Rovinj z mnóstwem wąskich uliczek, kawiarenek, restauracji i galerii należy do najbardziej popularnych miejsc turystycznych Chorwacji.